Das Vermächtnis der Maaveerar

Wenn man von dem Begriff „Vermächtnis“ spricht, versteht man darunter im Allgemeinen „eine Zuwendung eines bestimmten Vermögensvorteils aufgrund eines Testaments oder Erbvertrags, welche mit dem Tod des Vermächtnisgebers erfolgt“ (Wikipedia). Diese Hinterlassenschaften haben ausschließlich einen materiellen Wert wie Geld oder ein Haus.

Wenn man den Begriff des Vermächtnisses im übertragenen Sinne verwendet, so hinterließen unzählige Menschen nach ihrem Tod etwas, was viel mehr wert war als materielle Dinge. Sie hinterließen Kraft, Hoffnung und Strebsamkeit. Die Kraft, weiter zu kämpfen. Die Hoffnung, eines Tages Gerechtigkeit zu erringen. Die Strebsamkeit, wofür unzählige Freiheitskämpfer ihr Leben ließen. Mit dem Ziel in einem sicheren, freien und unabhängigen Tamileelam zu leben, wurden unsere Freiheitskämpfer nach ihrem Tod zu Maaveerar. Sie hinterließen Dinge, für die es für Eelamtamilen und für Tamilen in der Diaspora zu leben lohnt. Sie nahmen all ihren Mut, verließen all ihre geliebten Menschen, um für all die Menschen in Tamileelam eine Zukunft zu ermöglichen. Sie errichteten den Wegweiser für Tamileelam. Das Vermächtnis der Maaveerar.

Ein Versprechen an unsere Maaveerar

Gestern wart ihr unsere Stimme, heute seid ihr unsere Luft, die wir atmen. Ihr schuft uns den Weg mit dem Ziel, Tamil Eelam zu erreichen. Dieser Weg wird eines Tages Geschichte schreiben. Mit dem Traum von unserem eigenen Land musstet ihr dem Tod ins Auge sehen.

Wir, eure Familie und Freunde, sehnen uns nach euch. Könntet ihr nur noch einmal für uns aufwachen? Nur noch ein einziges Mal, um euch tapferen Geschöpfe ins Gesicht zu schauen und Abschied zu nehmen…

Wir legen unsere Hand auf eure Gräber und versprechen, euch niemals zu vergessen. Wir versprechen euch aber auch, unser Ziel zu erreichen. Euer Kampf ist nicht umsonst gewesen. In der Blütezeit eures Lebens opfertet ihr euch für Tamil Eelam. Ihr habt eure Träume aufgegeben, um die Träume anderer zu erfüllen. Selbst als ihr ins Licht blicktet, war Tamil Eelam euer letzter Gedanke.

Wie sehr muss ein Mensch an etwas glauben, um so viel Courage aufzubringen? Wie sehr muss er sein Land lieben, um so selbstlos zu sein? Heute ist eure Courage unsere. So oft wir auch hinfallen, stehen wir wieder auf und kämpfen weiter für unsere gemeinsamen Ziele.

Wir sehen zu euch auf… Ihr gebt uns Kraft und wir euch das Versprechen, ein freies Tamil Eelam zu erreichen.

10. Todestag von Brigadier S.P. Tamilchelvan

Der 2. November 2007 markiert einen der traurigsten und schwerwiegendsten Verluste für die eelamtamilische Bevölkerung, denn an diesem Tag ist der charismatische Sympathieträger und der Mann, der uns mit seinem Lächeln Hoffnung gegeben hat, durch einen Luftangriff der sri-lankischen Regierung kaltblütig ermordet worden. Mit ihm wurden auch Lt. Col. Anpumani (Alex), Major Mikuthan, Major Nethaaji, Lt. Aadchivel und Lt. Maavaikumaran in den Tod gerissen.
Der am 29. August 1967 geborene Suppaiya Paramu Tamilchelvan schloss sich im Jahre 1983 der LTTE an und widmete fortan sein Leben dem Freiheitskampf. 23 Jahre lang war er Teil der LTTE. Zunächst als Freiheitskämpfer, in der er als Gebietskommandeur von Jaffna viele militärische Offensiven gegen die Streitkräfte der sri-lankischen Regierung höchst erfolgreich durchführte. Bei einem Einsatz im Jahre 1993 wurde er jedoch am Bein verwundet, woraufhin er in den politischen Flügel der LTTE einberufen wurde. Auch hier nahm Brigadier S.P Tamilselvan eine führende Position ein und führte an der Seite des damaligen internationalen Sprechers der LTTE, Anton Balasingham, Friedens- und Waffenstillstandsgespräche sowohl mit der internationalen Gemeinschaft als auch mit der sri-lankischen Regierung. Seine vom Führer V. Pirabaharan stets geschätzten Führungsqualitäten zeigten sich in den Verhandlungen, die er führte, nachdem sich der Gesundheitszustand von Anton Balasingham dramatisch verschlechtert hatte und dieser daraufhin im Jahre 2006 verstorben war.
Heute ist der Tag, sich an seine Worte und Taten zu erinnern und in seinem Sinne zu handeln:
„An die Tamilen in der Diaspora, wendet euch an die Medien, Politiker und an eure Mitbürger in den Ländern, wo ihr lebt und teilt ihnen die Wahrheit mit. Die Wahrheit über die Gräueltaten, die in unserem Land passieren. Erzählt es allen Leuten, die ihr kennt. Aber die Regierungen der Länder, in denen ihr lebt, unterstützen die sri-lankische Regierung. Appelliert an deren Gewissen und Menschlichkeit. Wir wollen keine Gewalt. Wir wollen an die Menschlichkeit dieser Welt appellieren. Damit uns diese Welt ihr Gehör schenkt, müssen wir, vor allem gemeinsam mit den Menschen in der Diaspora, sehr hart kämpfen. Um unser Volk zu retten, müssen wir in voller Stärke auferstehen. Sei es in Tamil Eelam oder in der Diaspora, überall muss unsere Willensstärke und der Kampfgeist lichterloh in uns brennen. Die vereinte Kraft der Tamilen muss so sichtbar nach außen getragen werden. Von allen Seiten wurde uns der Kampf angesagt. Wir dürfen in dieser Situation nicht verweilen. In dieser Stunde müssen wir alle wachsam sein und für unser Volk, für unsere Heimat, in den Kampf treten. Wir wollen nichts als Gerechtigkeit.“
Diese Worte sind auch heute noch aktuell. Wir alle sollten heute nicht nur an diesen großartigen Helden denken, sondern auch unseren Teil dazu beitragen, seinen Traum und seinen Kampf weiterzuführen

30 Jahre Gedenken an die erste gefallene Frau der tamilischen Freiheitsbewegung

Im Freiheitskampf der Eelamtamilen wurde die Rolle der Frau durch die LTTE revolutioniert. Als in manchen westlichen Ländern noch keine gleichberechtigte Stellung der Frau in der Gesellschaft verwirklicht wurde, wurden Frauen im Freiheitskampf der Eelamtamilen bereits komplett gleichberechtigt behandelt. Sie wurden in Führungspositionen eingesetzt und bekamen Freiheiten ihr Leben nach ihren Wünschen und Vorstellungen zu leben. Dabei spielte die erste Frau, die Ihr Leben für die Freiheit der Eelamtamilen ließ, Malathi eine große Rolle.

Malathi wurde am 4. Januar 1967 in Tamileelam als Sakaajaseeli Pethurupillai geboren. Sie schloss sich bereits im jungen Alter der LTTE an. Dort kristallisierte sie sich zügig heraus und übernahm führende Positionen. Als in den 80er Jahren die indische Regierung sich zunehmend in den Konflikt mit einmischte, wurde das indische Militär (IPKF – Indian Peace Keeping Force) in den Norden der Insel versandt. Je länger die indische Regierung ihre Soldaten in den tamilischen Gebieten stationiert hatte, desto klarer wurde es, dass die Regierung Indiens sich nicht wirklich für eine faire Lösung einsetzte. Vielmehr dienten ihre Aktionen zur Schwächung der LTTE. Andererseits nahmen während der Stationierung der indischen Soldaten die sexuellen Übergriffe an den tamilischen Frauen stetig zu. Die indischen Soldaten erschossen zudem Hunderte unschuldige Tamilen. Die Eelamtamilen bzw. die LTTE forderten aus diesen Gründen den Rückzug des indischen Militärs.

Als die Situation eskalierte, kam es zu Kämpfen zwischen der LTTE und den indischen sowie srilankischen Soldaten. In einem dieser Kämpfe in Jaffna, wurde Malathi am 10. Oktober 1987 schwer verletzt. Schwer verwundet von den Kämpfen entschloss sich Malathi das Cyanid, das um ihren Hals hing, zu nehmen, um so einer Gefangenschaft zu entkommen. Somit wurde sie die erste weibliche Freiheitskämpferin, die eine „Maveerar“ (dt. große/r Held/in) wurde. Ihr Gedenktag ist auch zugleich der tamilische Frauentag „Penkal Eluchi Naal“, an welchem die Eelamtamilen weltweit an alle revolutionären Frauen der Geschichte gedenken.

Malathi wurde so zu einem Teil der Geschichte der Eelamtamilen. Sie steht nicht nur für die Gleichberechtigung im Freiheitskampf, sondern vielmehr wurde sie zum Symbol einer neuen Gesellschaft. Einer Gesellschaft in der das Kastensystem oder das Geschlecht keine Rolle mehr spielen sollten.

Thileepan Anna

Es standen mal wieder die jährlichen Talentwettbewerbe an meiner tamilischen Schule an. Das Thema meiner vier minütigen Rede war über einen bis dato für mich unbekannten Mann, namens Thileepan. Anfangs habe ich nur meine Aufgabe erfüllt und den Text stur auswendig gelernt. Doch als ich den Text einigermaßen auswendig aufsagen konnte, beschäftigte ich mich mit der Frage, wer Thileepan Anna wirklich war. Warum entscheidet sich ein junger angehender Arzt zum Hungerstreik? Warum musste er mit seinem Tod zahlen? – Das sind alles Fragen, die bei einem 11-jährigen aufkommen.
Die Freiheitsbewegung der Tamilen begann schon kurz nach der Unabhängigkeit Sri Lankas im Jahre 1948. Der Höhepunkt dieser war in den 80ern, als sich viele Studenten dieser angeschlossen haben. Auch Thileepan war einer von ihnen. Er wuchs schnell zu einer der Führungspersonen in der Bewegung und setzte dabei auf den friedlichen Widerstand. Als Führer des politischen Flügels der LTTE ging Thileepan als Vorbild voran und hat in Form von Reden, Kundgebungen und friedlichen Protesten für Aufklärung unter dem tamilischen Volk gesorgt. Nach erfolglosen Protesten begann Thileepan am 15.09.1987 seinen Hungerstreik vor dem Nallur Tempel und stellte fünf Forderungen, um dem Leid der Tamilen ein Ende zu setzen. Zu den Forderungen zählte vor allem, dass die indischen und srilankischen Soldaten aus den tamilischen Gebieten abziehen sollten. Auch die Unterbindung der singhalesischen Kolonialisierung und die Freilassung aller tamilischen politischen Gefangenen gehörten zu seinen Forderungen.
Sowohl in der Vergangenheit als auch heute hat der Begriff Hungerstreik eher einen symbolischen Charakter. Doch Thileepan hat damals schon das Gegenteil bewiesen und seinem Versprechen auch Taten folgen lassen. Er führte seinen Hungerstreik bis zum 26.09.1987 ohne Nahrung und Wasser, bis zu seinem Tod, da seine Forderungen kein Gehör in der Welt fanden.
Auch heute kann sich meine Mutter erinnern, wie tausende Menschen täglich vor dem Nallur Tempel ihre Stimme für Thileepan erhoben haben. Die Aufopferung Thileepans hat damals viele unserer Eltern zu Tränen gerührt. Hier nach wurde dann auch die klare Botschaft an die Tamilen gesandt, dass das Leben der Tamilen und ihr Streben nach den Grundrechten keinen Wert hatten. Und wie Thileepan es sich vor seinem Tod gewünscht hat, sind die Menschen zusammengerückt und haben den Abzug der indischen und srilankischen Armee erzwungen. Auch die repräsentative Stimme der Eelamtamilen hat sich klar aus den vielen Gruppen herauskristallisiert und sich zur LTTE bekannt.
Es gibt viele Persönlichkeiten in der Weltgeschichte mit Vorbildcharakter wie Nelson Mandela, Martin Luther King, Malcolm X oder auch Mahatma Gandhi – sie alle haben zu einer großen Veränderung in der Welt herbeigeführt; doch nicht viele kennen Thileepan! In einer selbstsüchtigen Welt ging dieser mit seinem heldenhaften und selbstlosen Handeln für uns hervor und das muss respektiert und honoriert werden. Doch das Nichtvergessen ist nur die eine Seite der Anerkennung seiner Taten. Seinem Handeln kann nur Respekt gezollt werden durch unser eigenes selbstloses Handeln. Wir sind die Zukunft unseres Volkes und die Kolonialisierung durch Singhalesen in den tamilischen Gebieten ist nach wie vor aktuell. Auch im Jahre 2017. Denn wir dürfen unsere Geschwister in unserer Heimat nicht vergessen, denn viele Thileepans haben uns auch nicht vergessen.
Eine Stimme aus der Diaspora.

தமிழ் மாணவர்களினதும் இளையோர்களினதும் தாயகச் சிந்தனைக்கான சிறந்த திசைகாட்டி பொன் சிவகுமாரன்

தமிழ்த் தேசிய இனமானது இழந்துவிட்ட தனது இறைமையை மீளவும் பெற்று, உலகிலே விடுதலை பெற்று சுதந்திரச் சிறகடிக்கும் பல்தேசிய இனங்களைப் போன்று எம்மினமும் வாழ்ந்துவிட வேண்டும் எனும் பேரு விருப்புடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் நீதியும், நியாயமும், சத்தியமும் நிறைந்த இத் தியாகப் பயணத்தில் காலமகள் பிரசவித்துக் கையளித்த அற்புதக் கொடையாளர்களின் வரிசையில் மாவீரன் பொன் சிவகுமாரன் அவர்களும் முன்னிலை வகித்து வரலாற்றின் பதிவாகின்றார்.

பதினேளேவயது நிரம்பிய ஒரு மாணவப் பருவப் போராளியாக தூரநோக்குச் சிந்தனைகளைக் கோர்வையாக்கி, தமிழ்த் தேசிய இனவிடுதலை பற்றியும், அதிலும் குறிப்பாக ஒரு இனத்தின் இருப்பையும், ஆன்மாவையும் பிரதிபலிக்கின்ற தாய்மொழி மீதான காதலுடன், சமூகநீதிக்கான செயற்பாடுகளையும், சாதிய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களையும் முன்னெடுத்ததுடன், இளையோரின் எண்ணங்களையும் தாய்மொழிமீது கவனம் கொள்ளச் செய்தார்.

தமிழீழ தேசத்தின் யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தின், உரும்பிராயில் 26.08.1957ல் திரு.திருமதி. பொன்னுச்சாமி – அன்னலட்சுமி தம்பதியினருக்கு செல்ல மகனாகப் பிறந்த பொன். சிவகுமாரன் அவர்களை பெற்றோரும், உறவினரும், நண்பர்களும் “திரவியம்” எனச் செல்லமாகப் அழைத்தார்கள். யா / இந்துக் கல்லூரியின் துடிப்புள்ள மாணவனாய், அத்துடன் வீரமும், விவேகமும், நிறைந்த ஓர் மறைமுகப் போராளியாகவும் தன்னை உருவமைத்துக் கொண்டான்.

1971ல் தமிழ் மாணவர் பேரவையில் தன்னையும் ஒருவராக இணைத்துக் கொண்ட பொன். சிவகுமாரன் அவர்கள், தமிழ்மொழிமீது சிங்களம் திணித்து நின்ற கல்விச் சீர்திருத்த அமுலாக்கல்த் திட்டத்திற்கு எதிராக தமிழ் மாணவர்களை விழிப்படையச் செய்து, மாணவர்களின் தாயகச் சிந்தனைகளையும், தாய்மொழி மீதான தன்னார்வத்தையும் கூர்மையாக்க அயராது உழைத்தார்.

பொன். சிவகுமாரன் அவர்களின் தாய்மொழி மீதான பற்றுதலையும், கூர்மைப் பார்வைகொண்ட செயல் வீச்சுக்களையும் முளையிலேயே தடுத்துவிட வேண்டுமென எண்ணிய சிங்களம் அவரைச் சிறைப்பிடித்தது. 03 வருடங்கள் சிறைவைக்கப்பட்டதனால்

அவன் உணர்வுகள் மென்மேலும் உருதிகொண்டது, சிறை மீண்ட பின்னர் செயல் வீச்சுப் பன்மடங்காய் வியாபித்துக் கொண்டது.

தமிழீழ தேசியத் தலைவர் அவர்களுடன் நேரடியாக இனைந்து செயலாற்றும் வாய்ப்பு கிடைக்காவிட்டாலும், அக்காலத் தலைமறைவுப் போராளியாக இருந்த லெப்டினன்ட் சங்கர் (சத்தியசீலன்) அவர்களுடன் தனது தொடர்புகளைப் பேணி, தன் இலட்சியம் தொடர்பாகவும் அவ் இலட்சியத்தை அடைவதற்காக கைக்கொள்ளும் தந்திரோபாய, மூலோபாயங்கள் தொடர்பாகவும், தன் இலட்சியத்திற்கு இடையூறாக செயற்பட்டு வரும் தேச விரோதிகள் தொடர்பாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

தமிழ்த் தாயின் தவப்பேறாகப் பனி தொடர்ந்து விழிமூடிப்போன பொன். சிவகுமாரன் தொடர்பாக தேசத்தின் குரல் அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் தனது குறிப்பில் “விடுதலை உணர்வு மிக்க துணிச்சலும் கொண்ட ஒரு மகத்தான வீரனை இழந்து தமிழீழம் துயரில் ஆழ்ந்தது” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

பொன். சிவகுமாரன் அவர்களின் தெளிந்த பார்வையும், நேர்கொண்ட செயல் வீச்சும், இளம் தலைமுறையினரை இலகுவில் ஈர்த்துக்கொண்டது. அவருடன் இணைந்து புரட்சிகரச் செயல் வீரர்கள் செயற்பட ஆரம்பித்தபோது, சிங்களம் தன் கவனத்தை சிவகுமாரன் மீது திருப்பியது. இருந்தபோதும், தன் இறுமாப்புத் தீராத செயல் வீரனாக வளம் வந்தான்.

10.01.1974 அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற அனைத்துலகத் தமிழர் மாநாட்டை எவ்வாறாயினும் தடுத்துவிட வேண்டுமென சிங்களம் கருதியது. சிங்களத்தின் தீய எண்ணத்திற்கு அல்பிரட் துரையப்பா, போலிஸ் உதவி அத்தியட்சகர் சந்திரசேகரா ஆகியோர் உயிர்வடிவம் கொடுக்க முனைந்த்தபோதும், திட்டமிட்டபடி மகாநாடு நடைபெற்றது. ஆத்திரம் கொண்ட சிங்களம் போலீசாரை ஏவி, மாநாட்டில் கூடிய மக்கள்மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டதில் 09 அப்பாவித் தமிழ் மக்கள் கொலை செய்யப்பட்டனர்.

இச் செயல் கண்டு ஆத்திரம் கொண்ட சிவகுமாரன் இதற்கு நாம் ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும், முதலில் இதற்கு உடந்தையாக இருந்தோரை இல்லாதொழிக்க வேண்டுமென திடம் கொண்டார்.

இன்னும் ஒரு தடவை சிங்களத்திடம் தான் உயிருடன் பிடிபடக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருப்பதன் அடையாளமாக, தன்னுடன் சயனைட் குப்பியையும் வைத்திருந்தபடியே துரோகிகள் மீதான தாக்குதல்களையும் முன்னெடுத்தார்.

துரோகிகள் மீதான தாக்குதல்கள் தோல்விகளில் முடிவடைந்தபோது சிவகுமாரனை தேடும் பணியை சிங்களம் தீவிரப்படுத்தியது.. தகவல் தருவோருக்கு பத்தாயிரம் சன்மானம் என பத்திரிகைகளில் விளம்பரம் செய்தது. 1974ம் ஆண்டிலேயே 700 பொலிசாரை பயன்படுத்தி உருப்பிராயை சுற்றிவளைத்து தேடினர்.

இதற்குப் பின்னரும் தாயகத்தில் இருப்பது பொருத்தமானதல்ல என சக தோழர்கள் குறிப்பிட்டபொது இந்தியா செல்வதற்கு தயாரானார். அக்காலப்பகுதியில் நிலவிய நிதி நெருக்கடியை ஈடு செய்வதற்காக கோப்பாயில் அமைந்திருந்த அரச வங்கியில் பணத்தை எடுப்பதற்கு சென்றவேளையில், பொலிசாரால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டார்.

நண்பர்களை ஒவ்வொரு திசையிலும் சிதறி ஓடுமாறு கட்டளையிட்டு தானும் ஒரு திசையில் ஓடிய வேளை காலில் காயமடைந்து, ஓட முடியாத நிலையில் 05.06.1974 அன்று சயனைட் அருந்தி மாவீரனாய் தாய் மண்ணை முத்தமிட்டார்.

இவ் வீரனின் வீழ்ச்சி ஈடுசெய்ய முடியாத பெரும் இழப்பாகும். இவர் சாவடைந்த நாளையே தமிழீழ மாணவர் எழுச்சி நாளாக தமிழீழத் தேசிய தலைவர் அவர்களால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. வையகம் உள்ளவரை வாழும் இவன் நாமம் சுமந்து, தாயக விடியலுக்காய் உறுதி கொண்டு உழைப்போம்.

தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்

 

Fortlaufend hohe Militarisierung

Obwohl die sri-lankische Regierung der UN und anderen internationalen Organisationen gegenüber Versprechungen gemacht hat, dass sie die Militarisierung des Nordens und Ostens der Insel beenden wollen, haben sie bisher noch keine ernsthaften Initiativen ergriffen, diesen nachzukommen. Obwohl der Krieg im Jahre 2009 zu Ende ging, existiert noch immer eine sehr hohe Militarisierungsrate in den Heimatgebieten der Eelam-Tamilen. Die Soldaten führen diverse Ressorts, sind beschäftigt mit Landwirtschaft und Fischerei und nehmen so vielen Tamilen ihre Lebensgrundlage. Zudem bedeutet die Militarisierung für die Tamilen und speziell für alleinstehende Frauen eine enorme Gefahr, sexuellen Übergriffen und Folter ausgesetzt zu sein. Kontinuierlich werden Berichte veröffentlicht, die diese Übergriffe und Verletzungen durch das Militär dokumentieren. Die Regierung untersucht diese Fälle nur dann, wenn enormer medialer Druck herrscht. Jedoch kommt auch nur ein Bruchteil der Übergriffe an die Öffentlichkeit. Aus diesen Gründen ist es wichtig, dass die Militarisierung der tamilischen Heimatgebiete schnellstmöglich beendet wird.

Mullivaikal

Im Alter von 6 Jahren floh ich mit meinem Vater aufgrund der Luftangriffe der sri-lankischen Regierung gegen das tamilische Volk aus unserem Heimatdorf. Doch nirgendwo war es sicher. Kein Ort, wo man sich für kurze Zeit ausruhen könnte. Voller Hoffnung erreichten wir schließlich mit hundert anderen Geflohenen den Ort Mullivaikal. Uns wurde von der Regierung mitgeteilt, dass sich in diesem Gebiet eine Sicherheitszone befindet und wir nichts zu befürchten hätten. Man versprach uns Trinkwasser, Nahrungsmittel und Medikamente. Jedoch war dem nicht so. Wir mussten uns dort in Bunkern verstecken, um nicht vom andauernden Bombardement und Kugelhagel durch die Regierung getroffen zu werden.

Einige Stunden später sagte mir mein Vater, dass ich im Bunker bleiben sollte. Er wollte etwas Wasser holen und baldigst zurück sein. Ich versprach ihm, unter keinen Umständen den Bunker zu verlassen oder nach draußen zu blicken. Zu dem Zeitpunkt verstand ich nicht, warum er so sehr auf dieses Versprechen bestand.

Einige Zeit, nachdem er den Bunker verließ, hörte ich eine Explosion in einer Lautstärke wie nie zuvor. Darauf folgte ein kurzer Moment völliger Ruhe, was mich erleichterte. Doch auf einmal war ein Aufschrei der Menschen zu hören. Ich wollte sofort aufstehen, um zu sehen was passiert ist, doch ich erinnerte mich an das Versprechen, das ich meinem Vater gab. Stattdessen schrie ich mehrmals nach ihm, doch ich bekam keine Antwort. Aus Verzweiflung stand ich auf, um ihn zu suchen.

Ich ging nach draußen und stand da wie angewurzelt. Ich war fassungslos beim Anblick von abgetrennten Gliedmaßen, Leichen und all dem Blut. Ich fing an zu weinen. Nun verstand ich, warum meinem Vater dieses Versprechen so wichtig war. Jedoch verstehe ich bis heute nicht, womit wir all das verdient hatten.

தமிழினவழிப்பு மே 18

இளைய தலைமுறை
எழுந்திட வேண்டும்
எம்மினத்தின் அழிவிற்கு
நீதியை கேட்டிட வேண்டும்!

கல்வியையும் அறிவையும்
வளர்த்திட வேண்டும்
பாரினில் ஒன்றாய்
இணைந்திட வேண்டும்!

தமிழீழத்தை உயிராய்
மதித்திட வேண்டும்
அதை மீட்டிட தினமும்
உழைத்திட வேண்டும்!

மடிந்தவர் கனவு மலர்ந்திட வேண்டும்
தமிழீழக்கொடியும் உயர்ந்திட வேண்டும்
பலம் கொண்ட தமிழீழத்தை
கட்டியெழுப்பிட வேண்டும்!

மக்களே மனிதநேயத்தை எடுத்துரைக்கும் செயற்பாடு

ஈழத்தமிழர்கள் கொத்து கொத்தாக கொன்றழிக்கப்பட்ட வேளையில் மனிதநேயமற்று பாராமுகமாக மௌனித்த சர்வதேச நாடுகளிடம், வலிகளை சுமந்த மக்களே மனிதநேயத்தை எடுத்துரைக்கும் வகையில் யேர்மனியில், வறுமையின் வலிகளில் துடிக்கும் வேற்றின மக்களுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டினர். முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை நாட்களை மீள்நினைவுப் படுத்தும் வகையில் யேர்மன் தமிழ் இளையோர் அமைப்பினால் மால் நகரத்தில் இவ்வாறான மனிதநேய செயற்பாடு   நேற்றைய தினம் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

அத்தோடு கொல்லப்பட்ட தாயக உறவுகளை நினைவுகூரும் முகமாக மால் நகர தமிழ் மாணவர்கள் ஒருங்கிணைந்து சுடர்வணக்க நிகழ்வில் இணைந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது.

IMG-20170513-WA0002

IMG-20170513-WA0005

IMG-20170513-WA0006

IMG-20170513-WA0014

IMG-20170513-WA0001