admin-ajax.php-2

தமிழ் மாணவர்களினதும் இளையோர்களினதும் தாயகச் சிந்தனைக்கான சிறந்த திசைகாட்டி பொன் சிவகுமாரன்

தமிழ்த் தேசிய இனமானது இழந்துவிட்ட தனது இறைமையை மீளவும் பெற்று, உலகிலே விடுதலை பெற்று சுதந்திரச் சிறகடிக்கும் பல்தேசிய இனங்களைப் போன்று எம்மினமும் வாழ்ந்துவிட வேண்டும் எனும் பேரு விருப்புடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் நீதியும், நியாயமும், சத்தியமும் நிறைந்த இத் தியாகப் பயணத்தில் காலமகள் பிரசவித்துக் கையளித்த அற்புதக் கொடையாளர்களின் வரிசையில் மாவீரன் பொன் சிவகுமாரன் அவர்களும் முன்னிலை வகித்து வரலாற்றின் பதிவாகின்றார்.

பதினேளேவயது நிரம்பிய ஒரு மாணவப் பருவப் போராளியாக தூரநோக்குச் சிந்தனைகளைக் கோர்வையாக்கி, தமிழ்த் தேசிய இனவிடுதலை பற்றியும், அதிலும் குறிப்பாக ஒரு இனத்தின் இருப்பையும், ஆன்மாவையும் பிரதிபலிக்கின்ற தாய்மொழி மீதான காதலுடன், சமூகநீதிக்கான செயற்பாடுகளையும், சாதிய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களையும் முன்னெடுத்ததுடன், இளையோரின் எண்ணங்களையும் தாய்மொழிமீது கவனம் கொள்ளச் செய்தார்.

தமிழீழ தேசத்தின் யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தின், உரும்பிராயில் 26.08.1957ல் திரு.திருமதி. பொன்னுச்சாமி – அன்னலட்சுமி தம்பதியினருக்கு செல்ல மகனாகப் பிறந்த பொன். சிவகுமாரன் அவர்களை பெற்றோரும், உறவினரும், நண்பர்களும் “திரவியம்” எனச் செல்லமாகப் அழைத்தார்கள். யா / இந்துக் கல்லூரியின் துடிப்புள்ள மாணவனாய், அத்துடன் வீரமும், விவேகமும், நிறைந்த ஓர் மறைமுகப் போராளியாகவும் தன்னை உருவமைத்துக் கொண்டான்.

1971ல் தமிழ் மாணவர் பேரவையில் தன்னையும் ஒருவராக இணைத்துக் கொண்ட பொன். சிவகுமாரன் அவர்கள், தமிழ்மொழிமீது சிங்களம் திணித்து நின்ற கல்விச் சீர்திருத்த அமுலாக்கல்த் திட்டத்திற்கு எதிராக தமிழ் மாணவர்களை விழிப்படையச் செய்து, மாணவர்களின் தாயகச் சிந்தனைகளையும், தாய்மொழி மீதான தன்னார்வத்தையும் கூர்மையாக்க அயராது உழைத்தார்.

பொன். சிவகுமாரன் அவர்களின் தாய்மொழி மீதான பற்றுதலையும், கூர்மைப் பார்வைகொண்ட செயல் வீச்சுக்களையும் முளையிலேயே தடுத்துவிட வேண்டுமென எண்ணிய சிங்களம் அவரைச் சிறைப்பிடித்தது. 03 வருடங்கள் சிறைவைக்கப்பட்டதனால்

அவன் உணர்வுகள் மென்மேலும் உருதிகொண்டது, சிறை மீண்ட பின்னர் செயல் வீச்சுப் பன்மடங்காய் வியாபித்துக் கொண்டது.

தமிழீழ தேசியத் தலைவர் அவர்களுடன் நேரடியாக இனைந்து செயலாற்றும் வாய்ப்பு கிடைக்காவிட்டாலும், அக்காலத் தலைமறைவுப் போராளியாக இருந்த லெப்டினன்ட் சங்கர் (சத்தியசீலன்) அவர்களுடன் தனது தொடர்புகளைப் பேணி, தன் இலட்சியம் தொடர்பாகவும் அவ் இலட்சியத்தை அடைவதற்காக கைக்கொள்ளும் தந்திரோபாய, மூலோபாயங்கள் தொடர்பாகவும், தன் இலட்சியத்திற்கு இடையூறாக செயற்பட்டு வரும் தேச விரோதிகள் தொடர்பாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

தமிழ்த் தாயின் தவப்பேறாகப் பனி தொடர்ந்து விழிமூடிப்போன பொன். சிவகுமாரன் தொடர்பாக தேசத்தின் குரல் அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்கள் தனது குறிப்பில் “விடுதலை உணர்வு மிக்க துணிச்சலும் கொண்ட ஒரு மகத்தான வீரனை இழந்து தமிழீழம் துயரில் ஆழ்ந்தது” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

பொன். சிவகுமாரன் அவர்களின் தெளிந்த பார்வையும், நேர்கொண்ட செயல் வீச்சும், இளம் தலைமுறையினரை இலகுவில் ஈர்த்துக்கொண்டது. அவருடன் இணைந்து புரட்சிகரச் செயல் வீரர்கள் செயற்பட ஆரம்பித்தபோது, சிங்களம் தன் கவனத்தை சிவகுமாரன் மீது திருப்பியது. இருந்தபோதும், தன் இறுமாப்புத் தீராத செயல் வீரனாக வளம் வந்தான்.

10.01.1974 அன்று யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற அனைத்துலகத் தமிழர் மாநாட்டை எவ்வாறாயினும் தடுத்துவிட வேண்டுமென சிங்களம் கருதியது. சிங்களத்தின் தீய எண்ணத்திற்கு அல்பிரட் துரையப்பா, போலிஸ் உதவி அத்தியட்சகர் சந்திரசேகரா ஆகியோர் உயிர்வடிவம் கொடுக்க முனைந்த்தபோதும், திட்டமிட்டபடி மகாநாடு நடைபெற்றது. ஆத்திரம் கொண்ட சிங்களம் போலீசாரை ஏவி, மாநாட்டில் கூடிய மக்கள்மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொண்டதில் 09 அப்பாவித் தமிழ் மக்கள் கொலை செய்யப்பட்டனர்.

இச் செயல் கண்டு ஆத்திரம் கொண்ட சிவகுமாரன் இதற்கு நாம் ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும், முதலில் இதற்கு உடந்தையாக இருந்தோரை இல்லாதொழிக்க வேண்டுமென திடம் கொண்டார்.

இன்னும் ஒரு தடவை சிங்களத்திடம் தான் உயிருடன் பிடிபடக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருப்பதன் அடையாளமாக, தன்னுடன் சயனைட் குப்பியையும் வைத்திருந்தபடியே துரோகிகள் மீதான தாக்குதல்களையும் முன்னெடுத்தார்.

துரோகிகள் மீதான தாக்குதல்கள் தோல்விகளில் முடிவடைந்தபோது சிவகுமாரனை தேடும் பணியை சிங்களம் தீவிரப்படுத்தியது.. தகவல் தருவோருக்கு பத்தாயிரம் சன்மானம் என பத்திரிகைகளில் விளம்பரம் செய்தது. 1974ம் ஆண்டிலேயே 700 பொலிசாரை பயன்படுத்தி உருப்பிராயை சுற்றிவளைத்து தேடினர்.

இதற்குப் பின்னரும் தாயகத்தில் இருப்பது பொருத்தமானதல்ல என சக தோழர்கள் குறிப்பிட்டபொது இந்தியா செல்வதற்கு தயாரானார். அக்காலப்பகுதியில் நிலவிய நிதி நெருக்கடியை ஈடு செய்வதற்காக கோப்பாயில் அமைந்திருந்த அரச வங்கியில் பணத்தை எடுப்பதற்கு சென்றவேளையில், பொலிசாரால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டார்.

நண்பர்களை ஒவ்வொரு திசையிலும் சிதறி ஓடுமாறு கட்டளையிட்டு தானும் ஒரு திசையில் ஓடிய வேளை காலில் காயமடைந்து, ஓட முடியாத நிலையில் 05.06.1974 அன்று சயனைட் அருந்தி மாவீரனாய் தாய் மண்ணை முத்தமிட்டார்.

இவ் வீரனின் வீழ்ச்சி ஈடுசெய்ய முடியாத பெரும் இழப்பாகும். இவர் சாவடைந்த நாளையே தமிழீழ மாணவர் எழுச்சி நாளாக தமிழீழத் தேசிய தலைவர் அவர்களால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. வையகம் உள்ளவரை வாழும் இவன் நாமம் சுமந்து, தாயக விடியலுக்காய் உறுதி கொண்டு உழைப்போம்.

தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்

 

admin-ajax.php

Fortlaufend hohe Militarisierung

Obwohl die sri-lankische Regierung der UN und anderen internationalen Organisationen gegenüber Versprechungen gemacht hat, dass sie die Militarisierung des Nordens und Ostens der Insel beenden wollen, haben sie bisher noch keine ernsthaften Initiativen ergriffen, diesen nachzukommen. Obwohl der Krieg im Jahre 2009 zu Ende ging, existiert noch immer eine sehr hohe Militarisierungsrate in den Heimatgebieten der Eelam-Tamilen. Die Soldaten führen diverse Ressorts, sind beschäftigt mit Landwirtschaft und Fischerei und nehmen so vielen Tamilen ihre Lebensgrundlage. Zudem bedeutet die Militarisierung für die Tamilen und speziell für alleinstehende Frauen eine enorme Gefahr, sexuellen Übergriffen und Folter ausgesetzt zu sein. Kontinuierlich werden Berichte veröffentlicht, die diese Übergriffe und Verletzungen durch das Militär dokumentieren. Die Regierung untersucht diese Fälle nur dann, wenn enormer medialer Druck herrscht. Jedoch kommt auch nur ein Bruchteil der Übergriffe an die Öffentlichkeit. Aus diesen Gründen ist es wichtig, dass die Militarisierung der tamilischen Heimatgebiete schnellstmöglich beendet wird.

In this photograph released by the pro-LTTE website TamilNet.com on May 2 are what they say show some of the 64 people killed and 87 wounded by shelling at a makeshift field hospital in Mullivaikal...In this photograph released by the pro-Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) website TamilNet.com, obtained by Mercy Mission, on May 2, are what they say show some of the 64 people killed and 87 wounded by shelling on May 2, 2009 at a makeshift field hospital in Mullivaikal, in the south of the last scrap of land held by the guerrillas. The military denied the report saying the LTTE may have set off explosions near the hospital. Sri Lanka has disregarded heavy Western pressure to call a truce to protect tens of thousands of civilians trapped by the LTTE in the war zone, a 5-square km (2-sq mile) strip of coast. It is difficult to get a clear picture from the war zone, which is generally off-limits to outsiders.       REUTERS/www.Tamilnet.com/Handout  (SRI LANKA MILITARY CONFLICT POLITICS) QUALITY FROM SOURCE. FOR EDITORIAL USE ONLY. NOT FOR SALE FOR MARKETING OR ADVERTISING CAMPAIGNS. TEMPLATE OUT

Mullivaikal

Im Alter von 6 Jahren floh ich mit meinem Vater aufgrund der Luftangriffe der sri-lankischen Regierung gegen das tamilische Volk aus unserem Heimatdorf. Doch nirgendwo war es sicher. Kein Ort, wo man sich für kurze Zeit ausruhen könnte. Voller Hoffnung erreichten wir schließlich mit hundert anderen Geflohenen den Ort Mullivaikal. Uns wurde von der Regierung mitgeteilt, dass sich in diesem Gebiet eine Sicherheitszone befindet und wir nichts zu befürchten hätten. Man versprach uns Trinkwasser, Nahrungsmittel und Medikamente. Jedoch war dem nicht so. Wir mussten uns dort in Bunkern verstecken, um nicht vom andauernden Bombardement und Kugelhagel durch die Regierung getroffen zu werden.

Einige Stunden später sagte mir mein Vater, dass ich im Bunker bleiben sollte. Er wollte etwas Wasser holen und baldigst zurück sein. Ich versprach ihm, unter keinen Umständen den Bunker zu verlassen oder nach draußen zu blicken. Zu dem Zeitpunkt verstand ich nicht, warum er so sehr auf dieses Versprechen bestand.

Einige Zeit, nachdem er den Bunker verließ, hörte ich eine Explosion in einer Lautstärke wie nie zuvor. Darauf folgte ein kurzer Moment völliger Ruhe, was mich erleichterte. Doch auf einmal war ein Aufschrei der Menschen zu hören. Ich wollte sofort aufstehen, um zu sehen was passiert ist, doch ich erinnerte mich an das Versprechen, das ich meinem Vater gab. Stattdessen schrie ich mehrmals nach ihm, doch ich bekam keine Antwort. Aus Verzweiflung stand ich auf, um ihn zu suchen.

Ich ging nach draußen und stand da wie angewurzelt. Ich war fassungslos beim Anblick von abgetrennten Gliedmaßen, Leichen und all dem Blut. Ich fing an zu weinen. Nun verstand ich, warum meinem Vater dieses Versprechen so wichtig war. Jedoch verstehe ich bis heute nicht, womit wir all das verdient hatten.

5961782_4

தமிழினவழிப்பு மே 18

இளைய தலைமுறை
எழுந்திட வேண்டும்
எம்மினத்தின் அழிவிற்கு
நீதியை கேட்டிட வேண்டும்!

கல்வியையும் அறிவையும்
வளர்த்திட வேண்டும்
பாரினில் ஒன்றாய்
இணைந்திட வேண்டும்!

தமிழீழத்தை உயிராய்
மதித்திட வேண்டும்
அதை மீட்டிட தினமும்
உழைத்திட வேண்டும்!

மடிந்தவர் கனவு மலர்ந்திட வேண்டும்
தமிழீழக்கொடியும் உயர்ந்திட வேண்டும்
பலம் கொண்ட தமிழீழத்தை
கட்டியெழுப்பிட வேண்டும்!
admin-ajax.php-3

மக்களே மனிதநேயத்தை எடுத்துரைக்கும் செயற்பாடு

ஈழத்தமிழர்கள் கொத்து கொத்தாக கொன்றழிக்கப்பட்ட வேளையில் மனிதநேயமற்று பாராமுகமாக மௌனித்த சர்வதேச நாடுகளிடம், வலிகளை சுமந்த மக்களே மனிதநேயத்தை எடுத்துரைக்கும் வகையில் யேர்மனியில், வறுமையின் வலிகளில் துடிக்கும் வேற்றின மக்களுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டினர். முள்ளிவாய்க்கால் இனப்படுகொலை நாட்களை மீள்நினைவுப் படுத்தும் வகையில் யேர்மன் தமிழ் இளையோர் அமைப்பினால் மால் நகரத்தில் இவ்வாறான மனிதநேய செயற்பாடு   நேற்றைய தினம் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

அத்தோடு கொல்லப்பட்ட தாயக உறவுகளை நினைவுகூரும் முகமாக மால் நகர தமிழ் மாணவர்கள் ஒருங்கிணைந்து சுடர்வணக்க நிகழ்வில் இணைந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது.

IMG-20170513-WA0002

IMG-20170513-WA0005

IMG-20170513-WA0006

IMG-20170513-WA0014

IMG-20170513-WA0001

thumbnail_Vilipunarvu Uurthi Suru Payanam

Tamil Van – Aufklärungskampagne

Anlässlich der „Mullivaikal“-Woche starten wir eine TamilVan-Aufklärungskampagne, die angefangen in München, mit mehreren deutschen Städten als Zwischenstationen, in Düsseldorf mit einer Versammlung vor dem Landtag in Düsseldorf endet. Umgesetzt wird diese Kampagne von tamilischen Menschenrechtsaktivisten aus verschiedenen Teilen Deutschlands.
Die Aktion beginnt morgen am 10.05.2017 auf dem Geschwister-Scholl-Platz in München und fährt mit einem Aufklärungs-Van mehr als 8 Tage durch Deutschland, um auf die Missstände in Sri Lanka aufmerksam zu machen. Ziel dieser Kampagne ist es, die Öffentlichkeit auf den Genozid an den Tamilen in Sri Lanka aufmerksam zu machen und weiterhin über die dort noch heute herrschenden Missstände aufzuklären. Geplant sind daher auch Treffen mit kommunalen Politikern, NGOs und Menschenrechtsaktivisten.
Interessierte können sich der Kampagne anschließen.
Tamil Youth Organisation – Germany
Volksrat der Eelamtamilen Deutschland
Stationen:
10 Mai München
11 Mai Augsburg
12 Mai Stuttgart
12 Mai Karlsruhe
13 Mai Landau
13 Mai Frankfurt
14 Mai Köln
14 Mai Solingen
14 Mai Essen
15 Mai Dortmund
15 Mai Münster
16 Mai Bielefeld
16 Mai Hannover
17 Mai Berlin
18 Mai Düsseldorf
தமிழின அழிப்பு வாரத்தை முன்னிட்டு 10 .05 .2017 அன்று முதல் 18 .5 .2017 வரை யேர்மன் நாட்டின் மேற்பிராந்தியத்தில் இருந்து தலைநகர் வரை தமிழின அழிப்பு கண்காட்சியை மையப்படுத்தி விழிப்புணர்வு ஊர்தி சுற்றுப்பயணம் மேற்கொள்ளப்படஉள்ளது. இவ் விழிப்புணர்வு ஊர்தி சுற்றுப்பயணம் ஊடறுக்கும் முக்கிய நகரமத்தியில் தமிழின அழிப்பு கண்காட்சி வைக்கப்பட்டு அங்கு உள்ள நகரசபையுடன் சந்திப்புகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு அத்தோடு நடைபெறவிருக்கும் மாபெரும் பேரணிக்கு தமிழ் மக்களை அழைக்கும் முகமாக மக்கள் சந்திப்புகளும் நடைபெறவுள்ளது. எதிர்வரும் 10.05 .2017 அன்று புதன்கிழமை காலை 10 மணிக்கு München நகரத்தில் Geschwister – Scholl – Platz முகவரியில் இருந்து விழிப்புணர்வு ஊர்தி சுற்றுப்பயணம் ஆரம்பிக்கப்படும்.அத்தோடு மாலை 17 மணிக்கு Arnulf Str 197 முகவரியில் தமிழ் மக்களுக்கான சந்திப்பும் நடைபெறும்.
இப் பயணத்தில் 9 நாட்கள் இணைந்து அரசியற்செயற்பாட்டில் ஈடுபட விரும்புவர்கள் கீழ் குறிப்பிட்ட அமைப்புகளுடன் தொடர்புகொள்ளவும்.
தமிழ் இளையோர் அமைப்பு – யேர்மனி
ஈழத்தமிழர் மக்கள் அவை – யேர்மனி
admin-ajax.php-4

Landenteignung – Sri-Lanka

Nach dem 2. Weltkrieg wurden Enteignungen zunehmend als Nationalisierung bezeichnet, um die Individualinteressen des Eigentümers auf die staatlichen Interessen zu lenken.

Selbiges geschieht auch in in Sri-Lanka, um eine Nation ,,auszurotten“. Die singhalesische Regierung enteignet große Landflächen in tamilischen Gebieten, um Militärbasen zu errichten, die die tamilische Bevölkerung überwachen und das tamilische Gebiet verkleinern sollen, um die Tamilen als Volk immer mehr einzugrenzen.

Über Nacht verloren viele Tamilen ihr Land ohne jegliche Vorinformationen. Das seit Jahrzehnten von ihnen bewohnte und bewirtschaftete Land, wurde ihnen gewaltsam entrissen. Das Gesetz erlaubt zwar eine Enteignung privaten Landes, aber auch nur, wenn dieser einer ,,öffentlichen Nutzung“ zugeführt werden sollte, was sich aber in der Realität Sri-Lankas jedoch anders widerspiegelt. Auf dem enteignetem Land wurden Privathäuser, Ferienhäuser und landwirtschaftliche Nutzflächen erstellt, die vom singhalesischen Militär genutzt werden.

Eine wichtiges Gesetz ist der „Schutz gegen Enteignung“, welcher besagt, dass die enteignete Bevölkerung eine Entschädigung in Form einer unverzüglichen und angemessenen Zahlung erhält. Einige Tamilen erhielten auch Ersatzländer; diese bestanden jedoch aus unbewohnten Waldgebieten, die zudem von Elefanten durchkreuzt wurden.

Aber eine Vielzahl der enteigneten Bevölkerung wurde einfach vertrieben und musste selbst dafür sorgen, wie sie ihr Überleben sicherten. Kein Tamile unterschrieb das Abkommen freiwillig, sondern aus Angst, denn wenn dies nicht geschah, wurden sie mit Gewalt konfrontiert.

Jeder enteignete Tamile war somit gezwungen, seine vertrauten vier Wände für immer zu verlassen.

Mit der Enteignung wurde ihnen nicht nur Land, sondern auch ihre Lebensgrundlage genommen. Die, die sich vorher selbst versorgen konnten, sind nun auf Hilfe angewiesen. Sie müssen zu Verwandten flüchten, um zu überleben und sind gezwungen, sich neu anzupassen.

Zudem wird durch Landenteignung der Zugang zum Meer versperrt; dadurch wird die wirtschaftliche Existenz vieler Fischer gefährdet. Aus den enteigneten Küsten- und Grundstücke sollen dann Touristenstrände und Hotelanlagen entstehen. Ein gutes Beispiel ist der Passikudah.

Obwohl Passikudah eines der schönsten Strände des Landes ist, ist die Geschichte hinter diesem Strand kritisch zu beäugen, denn es ist eine von der Regierung aufgerufene touristische Entwicklungszone, die teils nur durch Landenteignung und anderen Maßnahmen, die die lokale Bevölkerung negativ beeinflusst, möglich gemacht werden konnte.

admin-ajax.php-3

Internationale Tag der Pressefreiheit

„Jeder hat das Recht auf Meinungsfreiheit und freie Meinungsäußerung; dieses Recht schließt die Freiheit ein, Meinungen ungehindert anzuhängen sowie über Medien jeder Art und ohne Rücksicht auf Grenzen Informationen und Gedankengut zu suchen, zu empfangen und zu verbreiten“. So steht es in Artikel 19 der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte der Vereinten Nationen. Obwohl Meinungs- und Pressefreiheit gesetzlich verankert sind und die Grundlage für ein demokratisches System bilden, sind die beiden Begriffe in vielen Ländern noch ein Fremdwort.

Der Internationale Tag der Pressefreiheit wurde offiziell von der UN-Generalversammlung am 3.Mai.1993 ausgerufen. Dieser Tag symbolisiert die Verletzung von Informations- und Freiheitsrechten in vielen Ländern der Welt. In zahlreichen Staaten werden Medien auch heute noch zensiert oder verboten. Zudem werden Journalisten verfolgt und gefoltert bis zum Tod.

Ein großes Beispiel für die Unterdrückung der Pressefreiheit ist die Situation in Sri Lanka ab dem 21. Jahrhundert. Dies zeigt die Rangliste von „Reporter ohne Grenzen“, in der Sri Lanka 2008 den 165. Platz von 173 eingenommen hat. Während des Bürgerkrieges wurden Medien stark überwacht und Journalisten belästigt und bedroht. Amnesty International berichtet, dass im Zeitraum von 2000 bis 2009 neun bekannte Journalisten ermordet wurden. Darunter auch der singalesische Journalist, Lasantha Wickramathunge. Er war der Chefredakteur der englischsprachigen Zeitung „The Sunday Leader“ und kritisierte das Vorgehen der sri-lankischen Armee gegen die LTTE. Dafür wurde er auf der Straße in Colombo erschossen. Die Regierung jedoch behauptet, dass sie mit dem Tod nichts zu tun hätten. Auch der Mord an Taraki Sivaram, der zunächst in Colombo gekidnappt wurde und später tot aufgefunden wurde. Er galt als führender tamilischer Journalist seiner Zeit, der vor allem aufgrund seines investigativen Journalismus bekannt war. Hinzu kommt der Tod der Journalistin Isaipriya, die durch sri-lankische Soldaten misshandelt und getötet wurde. Diese schrecklichen Momente wurden genauestens vom britischen Fernsehsender Channel4 beschrieben. Es gibt weitere zahlreiche Fälle, indem Journalisten belästigt wurden, die letztlich notgedrungen aus dem Land flohen. Viele Gesetze aus der Bürgerkriegszeit gelten auch heute noch und führen zur Selbstzensur der Journalisten. Aus diesem Grund liegt Sri Lanka auf der Rangliste von „Reporter ohne Grenzen“ auf dem 141. Platz von 180 Ländern.

Bis heute konnten diese Journalisten keine Gerechtigkeit erlangen. Diese Tötungen weisen auf das Problem der Straflosigkeit für Verbrechen an Journalisten in Sri Lanka hin. Viele können ihren Beruf aus Angst vor dem Tod nicht freien Gewissens ausüben Noch heute werden Journalisten, die versuchen die Wahrheit ans Licht zu bringen, verfolgt und getötet. Zudem sind viele Journalisten gezwungen, ihre Heimat zu verlassen, um sich und ihre Familie vor der Regierung in Sicherheit zu bringen. Anlässlich des Internationalen Tags der Pressefreiheit hoffen wir, die in der Diaspora lebenden Tamilen, dass auch uns das Recht anerkannt wird, frei und ohne Angst, über den Genozid berichten können. Die freie Presse ist ein Grundstein der Demokratie, die in Sri Lanka leider weiterhin eingeschränkt bleibt.

WP_20141129_001

Annai Poophathi

Am 19.04.1988 gedenken die Tamilen weltweit den Tod von Annai Poophathi (übersetzt: Mutter Poophathi). Dieser Tag wurde in Tamil Eelam zum Tag der Patrioten erklärt.

Annai-Poopathi-ammaa

1987 traten aufgrund des indisch – sri-lankischen Abkommens die IPKF (indian peace keeping force) in Sri-Lanka ein, um für einen dauerhaften Frieden zwischen der sri-lankischen Regierung und der LTTE zu sorgen. Jedoch war dem nicht so. Statt zwischen beiden kämpfenden Parteien zu vermitteln, stellte sich die indische Regierung gegen die LTTE und versuchte dem Streben nach einem eigenen Staat ein Ende zu bereiten.

Um dem Kampf ein Ende zu bereiten wurden von der Batticaloa-Ampaarai-Mütter-Front, zu der auch Annai Poophathi gehörte, Proteste organisiert. Es wurde ein Hungerstreik mit folgenden Forderungen begonnen:

  • Einleitung der Friedensverhandlungen mit der LTTE, um eine langfristige Lösung für das eelamtamilische Volk zu finden
  • Sofortiger Waffenstillstand zwischen LTTE und IPKF

Da sich dem Protest immer mehr Menschen anschlossen, wurden sie am 04.01.1988 auf ein Gespräch in Thirumalai eingeladen, welches jedoch erfolglos blieb. Daraufhin beschlossen sie einen „Hungerstreik bis zum bitteren Ende“ durchzuführen.

Annamma David war die Erste, die am 16.02.1988 im Amirthakazhi Maamankeswar Tempel den Hungerstreik begonnen hat. Jedoch wurde sie von indischen Truppen entführt. Einen Monat später fing Annai Poophathi ihren Hungerstreik an, nachdem sie folgenden Brief verfasste:

„Ich habe freiwillig beschlossen, diesen Widerstand zu leisten. Wenn mein gesundheitlicher Zustand sich rapide verschlechtern sollte, sollten sowohl meinem Ehemann, als auch meinen Kindern verwehrt werden, mich ins Krankenhaus einzuliefern.“

Trotz fortlaufender Verhaftungen von Unterstützern und sogar ihrer eigenen Kinder hörte sie mit ihrem Hungerstreik nicht auf. Am 19.04.1988 verstarb Annai Poophathi.

Heute ist sie ein Vorbild für viele Frauen geworden. Sie hat gezeigt, dass das Alter und Geschlecht nicht von Bedeutung sind und jeder das Recht hat für die Freiheit zu kämpfen.

240_F_77848836_p7YVI2zfCCT8hZwatLsYTNc4vcnu1l8h

Weltfrauentag

Frauenhandel, Familiäre Gewalt, Genitalverstümmelung, Gewalt an Frauen, Säureattentate, Steinigungen, Vergewaltigungen als Waffe für Völkermord, Verbrechen im Namen der Ehre, Zwangsheirat, Zwangsprostitution – all das sind Verbrechen und Frauenrechtsverletzungen, die heutzutage allgegenwärtig sind. All diese grauenvollen Taten werden noch immer in einer Zeit der Entwicklung und Moderne ausgeübt.

Jede dritte Frau hat bereits Erfahrungen mit Vergewaltigung, sexuellem Missbrauch, sexueller Gewalt oder ähnlichem machen müssen. Das sind fast eine Milliarde Opfer. Die Stellung der Frau ist sogar in westlichen, vermeintlich fortschrittlichen Ländern beeinträchtigt. Von ungerechter Bezahlung für dieselbe Tätigkeit, mangelnden Aufstiegschancen, über Bildung bis hin zur Stellung in der Politik werden sie weiterhin benachteiligt. Vor allem in Kriegsgebieten sind Verbrechen gegen Frauen und Mädchen häufig aufzufinden. Organisationen wie UN Women, Amnesty Women, HeForShe und viele andere kämpfen bereits seit Jahrzehnten gegen diese Verbrechen an.

Auch in Sri Lanka ist die Lage der tamilischen Frauen nicht anders. Besonders betroffen sind Ehefrauen und Töchter von ehemaligen LTTE-Mitgliedern, die in Haft genommen wurden. Sie leben unter ständiger Angst und Furcht, vom singalesischen Militär der Polizei für eine vermeintliche Befragung entführt zu werden, um dann letztlich gefoltert und sexuell missbraucht zu werden.

Die Stellung der tamilischen Frauen war nicht immer so, wie sie heute ist. Der Frauen-Kader der LTTE bot den Frauen die Möglichkeit, sich für ihre Rechte einzusetzen, selbstbewusster zu sein und ohne Angst leben zu können. Sie konnten ihre Freiheit ausleben, ohne der ständigen Unterdrückung durch die Gesellschaft oder der Regierung ausgesetzt zu sein. Somit konnten sie sowohl ihre eigene, als auch die Stellung der anderen tamilischen Frauen in der Politik, aber auch in der Gesellschaft verbessern.

Heute, am Weltfrauentag geht es nicht nur um die Aufklärung der Probleme, mit denen Frauen tagtäglich zu kämpfen haben, sondern um deren langfristige Bekämpfung.

Der Unterschied zwischen Mann und Frau… – es gibt keinen. Das muss zunächst denen bewusst werden, die immer noch in diesem Glauben sind. Frauen sind Männern in keiner Weise unterlegen. Frauen sind für die Gesellschaft wichtig; das waren sie schon immer. Eine Frau muss zunächst selbst an ihre Wichtigkeit

und ihren Werten glauben, und anderen von diesen überzeugen. In Zeiten, in denen Frauen mit solchen Problemen konfrontiert sind, ist es umso wichtiger, dass auch Männer ihnen ihre Unterstützung zeigen. So wird ein Zeichen der Gleichheit gesetzt. Viele Frauen haben es heute hinsichtlich vieler Aspekte weit geschafft.

Um die Verbrechen und Menschrechtsverletzung zu stoppen, kämpften sie sich hoch in die Politik, was einst mehrheitlich nur aus Männern bestand. Sie haben Organisationen gegründet, gehen auf die Straße und protestieren. Die Frauen von heute haben sich geöffnet und zeigen Widerstand. Wie die tamilischen Frauen in Tamil Eelam. Auch sie nehmen zunehmend eine bedeutende Rolle in der Politik ein und kämpfen stets für die Rechte der tamilischen Frauen. Es ist eine Art Revolution, die langsam, aber mit Erfolg voranschreitet.

Betroffen sind die Tamilen vor allen Dingen durch die ungewöhnlich hohe Militarisierung der tamilischen Heimatsgebiete. Die Militarisierung bedeutet für die Tamilen Folter, Vergewaltigungen, Landenteignungen und ein Leben in ständiger Ungewissheit und Angst. Im Norden und Osten der Insel Sri Lanka sind es aktuell eine Vielzahl von Frauen, welche die treibende Kraft sind, um die Proteste sei es um ihre Vermissten Familienangehörigen oder die Rückforderung ihrer Ländereien, wie zum Beispiel in Keppapulavu, einzufordern. Wenn auch gerade diese Frauen durch die Streitkräfte der srilankischen Regierung am meisten betroffen sind.

Aus diesem Grund möchten wir am diesjährigen Weltfrauentag abermals auf die Entmilitarisierung der tamilischen Heimatsgebiete hinweisen und drängen.